Het was een mooie lentedag ergens in maart (8 maart om precies te zijn). Het zonnetje scheen vriendelijk naar binnen en nodigde uit om naar buiten te komen. Nu ga ik op de meeste uitnodigingen in en zo ook deze keer.

Uit de wind in de zon was het heerlijk vertoeven op het terras. De vogeltjes kweelden er lustig op los en in de verte klonken vrolijke kinderstemmetjes vanuit de speeltuin. Na een tijdje genoten te hebben van dit alles keek ik eens goed om mij heen. Het onkruid tierde welig, de vlinderstruik groeide er ook lustig op los en enkele planten hadden de winter niet overleefd. Tijd voor actie dus.

Als eerste werd de vlinderstruik eens goed onderhanden genomen. Na een flinke kortwiekbeurt was de tuin meteen overzichtelijker en werd ook inzichtelijker welke klusjes hier nog geklaard moesten worden. Na hier en daar wat onkruid te hebben verwijderd, waren de sneue planten aan de beurt. De door de vorst getergde planten hadden het opgegeven en waren snel verwijderd. Op die ene na.

In tekenfilms kan bijna alles en ik mocht aan den lijve ondervinden dat in het echte leven ook veel mogelijk is. In een verwoede poging die ene plant definitief te verwijderen, stuitte ik op onverwacht veel weerstand. Zo veel weerstand en zo onverwacht dat ik moet erkennen dat de plant gewonnen heeft. Met dit als resultaat.

Deze plant zal dus tot in lengte van dagen in de tuin blijven staan, want ik waag mij er niet meer aan. En nu maar hopen dat andere planten zijn voorbeeld niet overnemen!!
Het was een mooie lentedag ergens in maart ….

Ondanks dat de benzine weer veel goedkoper is geworden, blijft het een feit dat mijn aso-bak toch wel aan de dure kant is in het gebruik / verbruik. Dus als de garage dan met een leuke auto op de proppen komt, dan wordt het allemaal opeens anders.
Na ontvangst van de offerte, het afwegen van de voors en tegens, vele gesprekken met kennissen, vrienden en het allerbelangrijkste met zuslief volgt dan de proefrit met de eventuele nieuwe auto. Tja, en dat valt dan toch niet mee. Bijna drie jaar lang heb ik genoten in mijn aso-bak en vele kilometers (bijna negentigduizend) asfalt zijn er onder de wielen doorgegaan. Hoog torende ik boven alle andere auto’s uit (okxe9, niet boven busjes, vrachtwagens en nog grotere aso-bakken, maar toch). En dan stap je in zo’n ding waarbij je bijna met je kont op de grond zit. Het ding is daarbij nog eens vxe9xe9xe9xe9l kleiner. En het rijdt ook zo anders dan ik gewend ben. Dus of het ooit wat gaat worden tussen ons, weet ik nog niet, maar vanaf volgende week ben ik toch de trotse bezitter van dat ding op de foto hieronder.

Afgelopen zaterdag was het dan weer zover: de jaarlijkse broerzussendag. Ditmaal stond een bezoek aan Wageningen op het programma, voorafgaand door een bezoek aan vrienden van onze ouders in Zetten.

Om half negen ‘s ochtends verzamelden we bij mij thuis om te beginnen met een bakkie koffie met wat lekkers. Na dit goede begin van de dag (en toen iedereen eindelijk een beetje wakker was) togen we opgetogen naar Zetten waar we warm werden onthaald. Na een rondleiding door hun nieuwe huis werd ons een heerlijke lunch voorgeschoteld.

Met een volle maag vervolgden wij onze weg naar Wageningen. Een gezellig stadje met allervriendelijkste mensen, dus na een paar winkeltjes van binnen te hebben bekeken, was het tijd voor een terrasje.

We besloten dat een bezoekje aan de kapper geen overbodige luxe was. Nu alleen nog eentje vinden die vier van die malloten aankon. Gelukkig hadden de zussen in een niet nader te noemen winkel een adresje gekregen en zij bleken het wel aan te durven.

Zichtbaar opgeknapt was het hierna de hoogste tijd om eens een hapje te gaan eten. De dochter van de eigenaresse van de kapperszaak had toevallig een tapasrestaurantje even verderop. Een reservering was zo gemaakt (zeker na die kapitalen die we net hadden uitgegeven voor de knipbeurt) en zo kwamen we op het terras van deze gezellige tent terecht en hebben heerlijk zitten genieten van de hapjes en de drankjes.

Maar ook aan zo’n leuke dag komt helaas een einde en blijft alleen de herinnering over. O ja, en dit blog. En de foto’s. En de spierpijn in de buik van het lachen. Op naar volgend jaar!

Het vooruitzicht was goed: mooi weer en een extra vrije dag. Aan activiteiten geen gebrek, want zaterdag luilak met volop aanbiedingen hier en daar, zondag moederdag en maandag toernooidag en alle meubelboulevards open. Wat wil een mens nog meer? Nou, xe9xe9n ding dat ik niet wilde en waar ik niet op gerekend had: griep. En zo gaat dit mooie lange weekend aan mij voorbij zonder dat ik er van kan genieten. En morgen ben ik natuurlijk gewoon weer beter, zodat ik lekker weer kan werken. Hij is fijn!!

De maand april is al weer voorbij, maar wat is er veel gebeurd in die tijd. Niet alleen was het de start van mijn nieuwe baan, maar hebben we de 1-april grappen gehad, zijn we weer buiten gaan sporten, ben ik op vakantie geweest en is Koninginnedag op de valreep nog even gevierd. Dat laatste heb ik niet echt meegevierd, want ik was op die eerder genoemde vakantie. (Bij deze nog mijn excuses aan Hanneke, omdat ik de traditionele verjaardagsviering heb moeten missen.)

De vakantie was een weekje naar het prachtige Spanje. Samen met Monique en Lettie vlogen we naar Malaga waar onze vriendin Daan ons op stond te wachten. Met de huurauto reden we via de meest prachtige wegen en door een ongelofelijk schitterende omgeving naar ons huisje toe.

Zoals je kunt zien, was het zeker geen straf om hier een week te moeten verblijven.

Desondanks hebben we slechts xe9xe9n volle dag de tijd genomen om hier heerlijk te vertoeven bij het koele, heldere water en allerlei versnaperingen bij de hand. Er is namelijk zo veel te zien en te beleven in Andalusixeb, dat we ons geen tijd gunden om meer dan een dag te ‘verspillen’ aan uitslapen, hangen, relaxen en zwemmen. Nu kan ik hier wel gaan vermelden wat we allemaal gezien en gedaan hebben, maar dan wordt het stukje veel te lang. Maar neem maar van mij aan, dat we enorm genoten hebben.

We hebben veel gezien, veel rondgereden, veel gelopen, veel gelachen, weinig echt geslapen (uitzondering daargelaten!) en heel veel foto’s gemaakt, zodat we thuis nog weken kunnen nagenieten. Jammer dat het voorbij is, maar ik had het voor geen goud willen missen. Bedankt meiden!!

Dinsdag was de dag van de waarheid. Ondanks dat het 1 april was en je dan moeilijk kunt zeggen wat de waarheid is en wat niet. Voor mij was het de eerste werkdag bij een heel ander bedrijf in een heel andere plaats. Ik had er zin in en keek er al dagen naar uit om te beginnen.

Maar ‘s ochtends sloeg de onzekerheid toch een beetje toe. Wat moet ik aantrekken? Hoe laat moet ik vertrekken om op tijd te zijn? Wat als het nou toch tegenvalt? Wat als er een kink in de kabel is gekomen en ik niet welkom ben? Wat als ik de verwachtingen niet waar kan maken? Wat verwachten ze eigenlijk precies van me? Dus na sloten koffie te hebben gedronken en een pakkie sigaretten te hebben opgerookt, was het tijd om de nieuwe wereld tegemoet te treden.

De reis erheen verliep voorspoedig en ik was natuurlijk veel te vroeg. De ontvangst was hartelijk en iedereen was heel vriendelijk. Geen onvertogen woord is gevallen bij de honderd handen die ik heb geschud. De sfeer was ontspannen en de informatie die op zo’n eerste dag op je af komt, was overweldigend. Moe, maar voldaan, vertrok ik aan het einde van deze eerste dag vol goede moed voor de komende weken, maanden, jaren.

En nu zit de eerste werkweek er al weer op en kijk ik uit naar morgen. Er is werk genoeg te doen, want de afdeling moet opgezet worden en een nieuw systeem moet worden gexefmplementeerd. Mijn inbreng en inzet wordt gewaardeerd, ondanks dat ik nog niet veel heb kunnen laten zien. Er is nog heel veel te leren over het bedrijf (in de breedste zin van het woord). Ik hoef me dus echt niet te vervelen en zal eerder op moeten passen niet teveel hooi op mijn vork te nemen. Kijk, en daar houd ik nou van.

Het voordeel van doordeweeks vrij zijn, is dat je allerlei dingen kunt doen zonder massa’s mensen tegen te komen. Denk je. Om lekker te ontspannen en te genieten ben ik gisteren met Niny naar de sauna geweest. In de verwachting dat niemand op dinsdag naar de sauna gaat en wij dus het complex bijna helemaal voor onszelf alleen zouden hebben. Dachten we. We gingen pas in de middag op pad om de files te ontwijken en zonder veel last van overig verkeer rustig er naartoe te rijden. Zou je denken.
Ondanks drukte op de weg en redelijk veel mensen rondom en in het complex, hebben we met volle teugen genoten van de sauna’s, de bubbelbaden, de stoomcabines, het zwembad, het restaurant en de daar rondlopende en ook genietende medemensen. En juist dankzij al die mensen die ook blijkbaar hadden bedacht op deze dinsdag naar de sauna te gaan, weet je weer dat niemand perfect is en dat dat er eigenlijk ook helemaal niet toe doet. Als je maar geniet!

Morgen is het vijf jaar geleden dat moe overleed. Soms herinner ik het me als de dag van gisteren. Soms lijkt het een paar maanden of een jaar geleden. Maar de kalender geeft aan dat het toch echt al vijf jaar geleden was. Wat is er gebeurd met de tijd? Wat heeft zich sindsdien allemaal afgespeeld? Wat heb ik in al die jaren eigenlijk gedaan? Het antwoord moet ik schuldig blijven. Maar ik heb wel geleerd dat je vooruit moet kijken, niet bij de pakken neerzitten, want ook al lijkt je wereld in te storten en te vergaan, het leven gaat door. En als je ook doorgaat met leven, dan komen er heel veel mooie momenten die de scherpe randjes eraf halen en je vaak met een glimlach doen terugkijken naar de goeie ouwe tijd. En daar kan ik het voorlopig wel weer mee doen.

Al bijna 20 jaar werk ik in dezelfde sector en in zekere zin voor dezelfde baas. Hoe saai dit misschien ook lijkt, in al die jaren maak je het nodige mee. Al was het alleen maar de ontelbaar verschillende leidinggevenden die ik heb zien komen en zien gaan. Maar ook ikzelf heb niet stilgezeten en een varixebteit aan functies bekleed. Met de bijbehorende grote verscheidenheid aan collegax92s die in de loop der jaren voorbijkomen en ook, al dan niet op natuurlijke wijze, weer gaan. Dan hebben we nog de regelmatig veranderde werkplekken, zowel in een gebouw als in verschillende gebouwen als in verschillende plaatsen. En dan heb ik het nog niet eens over alle veranderingen die van x91bovenafx92 zijn doorgevoerd en waardoor de werkwijze anders werd, de hierarchie op de schop werd genomen en weer teruggedraaid en de fusie die duizenden mensen hun baan kostte. Kortom, als ik terugkijk op de afgelopen twintig jaar, dan kan ik best wel zeggen dat ik in al die jaren het nodige heb meegemaakt.

Zolang het werk interessant is en er leuke collegax92s rondlopen, is het allemaal heel goed vol te houden en zou ik nog jxe1ren door kunnen gaan. En daar zit x91m nou net de kneep. De laatste jaren is het werk niet interessant genoeg meer, de leuke collegax92s zijn (soms noodgedwongen) vertrokken en de nieuwe collegax92s zijn wel aardig, maar de klik is er niet. Daarnaast is de afdeling met werk en al twee jaar geleden overgenomen door een commercieel bedrijf en op de xe9xe9n of andere manier passen we niet zo bij elkaar.

Dus toen twee weken geleden de telefoon ging en mij gevraagd werd of ik een andere baan wilde, heb ik de kans gegrepen. En toen ging het in sneltreinvaart. Na een kennismakingsgesprek met het detacheringsbureau volgde een eerste sollicitatiegesprek de volgende dag. Dit beviel zo goed, dat de volgende dag een tweede gesprek werd gepland. En weer een dag later kreeg ik te horen dat ik meer dan welkom was en het liefst zo snel mogelijk. Na de eerste vreugdesprongen en felicitaties van collegax92s moest er natuurlijk het nodige geregeld gaan worden. Als eerste moest ik met mijn manager gaan praten om mijn ontslag te melden en te proberen om een maand eerder weg te kunnen. Na twee moeizame gesprekken (ze wilden me niet laten gaan) kreeg ik akkoord om eerder uit dienst te gaan als aan enkele voorwaarden (zoals goede overdracht van het werk) was voldaan. Dat had ik natuurlijk zelf ook kunnen bedenken en bedacht, dus dat was en is geen probleem.

Vandaag heb ik het contract getekend en ga ik 1 april (geen grapje!) aan een nieuwe uitdaging beginnen. Als het mee zit, heb ik tussendoor nog een paar dagen vrij om bij te komen van alles van de afgelopen twintig jaar en om me op te laden voor ik aan deze nieuwe fase begin. Ik heb er zin in en kijk er nu al naar uit!!!

Voor het eerst in mijn leven ben ik naar de Huishoudbeurs geweest. De mensen die mijn huishoudelijke kwaliteiten kennen (of juist het ontbreken daarvan), vragen zich nu natuurlijk af of ik wel goed snik ben. Buiten het feit dat ik me dat 40 jaar afvraag, ben ik van mening dat je (bijna) alles eens gezien of gedaan moet hebben in je leven. Dus nu was het tijd voor een dergelijke uitspatting.

Omdat je zoiets niet gauw alleen doet en gedeelde smart halve smart is, kreeg ik gezelschap van zus Tineke. We vertrokken opgetogen naar Amsterdam en vonden vlakbij een parkeerplaats. Om iets over elven betraden we de RAI en stortten we ons in de mensenmassa (hoofdzakelijk vrouwen) en het feestgedruis. De hele dag bestond verder uit kraampjes en de daarop uitgestalde produkten bekijken, prijsvragen invullen, allerlei dingen proeven, mensen kijken, praatjes maken, sjouwen met aangeschafte dingen, af en toe even relaxen met koffie en een peuk en verder lopen, lopen en nog eens lopen.

Om te kunnen bevatten wat daar allemaal gebeurt (want eigenlijk valt het niet te beschrijven), zou je er geweest moeten zijn. En dat is niet om het te promoten, want toen we om half negen x92s avonds moe naar huis toe gingen, hebben we unaniem besloten om de komende twintig jaar de Huishoudbeurs weer voor gezien te houden.