Afgelopen zaterdag was het dan weer zover: de jaarlijkse broerzussendag. Ditmaal stond een bezoek aan Wageningen op het programma, voorafgaand door een bezoek aan vrienden van onze ouders in Zetten.

Om half negen ‘s ochtends verzamelden we bij mij thuis om te beginnen met een bakkie koffie met wat lekkers. Na dit goede begin van de dag (en toen iedereen eindelijk een beetje wakker was) togen we opgetogen naar Zetten waar we warm werden onthaald. Na een rondleiding door hun nieuwe huis werd ons een heerlijke lunch voorgeschoteld.

Met een volle maag vervolgden wij onze weg naar Wageningen. Een gezellig stadje met allervriendelijkste mensen, dus na een paar winkeltjes van binnen te hebben bekeken, was het tijd voor een terrasje.

We besloten dat een bezoekje aan de kapper geen overbodige luxe was. Nu alleen nog eentje vinden die vier van die malloten aankon. Gelukkig hadden de zussen in een niet nader te noemen winkel een adresje gekregen en zij bleken het wel aan te durven.

Zichtbaar opgeknapt was het hierna de hoogste tijd om eens een hapje te gaan eten. De dochter van de eigenaresse van de kapperszaak had toevallig een tapasrestaurantje even verderop. Een reservering was zo gemaakt (zeker na die kapitalen die we net hadden uitgegeven voor de knipbeurt) en zo kwamen we op het terras van deze gezellige tent terecht en hebben heerlijk zitten genieten van de hapjes en de drankjes.

Maar ook aan zo’n leuke dag komt helaas een einde en blijft alleen de herinnering over. O ja, en dit blog. En de foto’s. En de spierpijn in de buik van het lachen. Op naar volgend jaar!